आपणी मायड़ भोम नै निरखतां
क्यूं थानै अैड़ो नीं लागै कै–
आपणी मूरखतावां पिचका दिया
ईं रै गुलाबी गालां नै फूट्योड़ै पींपै दांईं!
बखत री बावळी पौन, उड़ाय लेगी ईं री आब
खिंडा दिया ईंरा केश बळियोड़ै बूझै दांई,
ईंरी आंख्या में झांकती बेळा
क्यूं थांनै अैड़ो नीं लागै कै अै आंख्यां नहीं
पोळी में रमतै नानकियै री काच वाळी गोळ्यां
पड़ी है पोळी आगली गिबा में,
फूटोड़ै पींपै दांई पिचकियोड़ा गालां पर
फेरूं रंगत लाणै नै आवो,
आंपां सैंग जणां आंपारै लोही में
गर्मी लावां अर बांध नाखां कूवै में
ईं बावळी पौन नैं मुट्ठी भर चांदणो लाय’र
आवो, आपां ईं काच री गोळ्यां-सी
पथरायोड़ी पूतळ्यां नै! जी सूं,
भळै आ जावै आं में बो ही तेज।