लकड़ियां
जणा बदळ जासी कुर्सियां मांय
तद म्हानै लागसी
अन्तपन्त एक दुनियां बदल्योड़ी।
लोग बांनै बरतै
अनै भूल जावै, वांनै
ओ ईज कायदो है दुनिया रो
अर कवियां कुर्सियां री बेबसी।