सत जुग पैली सायबा, तमकेथ बसंदा।
उळट पळट धरती हुई, जद केथ रहंदा॥
अणंत जुग इंडै रैया, जळंकार रचंदा।
गिरिमेर गोमंद चढ्या, ताळी ल्यावंदा॥
जोग छतीसूं बरतिया, पंग एक जड़ंदा।
पलक उघाड़ो परम गुरु, अरजन बूझंदा॥
आलम बूझै अरजना, अठै भगत रै बंदा।
घंधूकार न सूझवै, कोई जुग थरपंदा॥
मैं तनै बूझूं अरजना, कठै अन्न लावंदा।
अन तो स्वामी कोयनी, जुग अणंत बहंदा॥
अरजन मुकट विरोळियो, चावळ निसकंदा।
मनस्या फोरी माहुवै, अन अणंत करंदा॥
मैं तनै बूझूं अरजना, एक भगत रहंदा।
गुरु दुरवासा अख वड़, तम सूं अवंदा॥
पाणी ऊपर हालणों, नखतर जोवंदा।
निरगुण पारै उतरै, पापी डूबंदा॥
अरजन रिख भेळा हुवा, बातां बूझंदा।
मैं तनै बूझूं अरजना, तूं क्यूं आवंदा॥
हमकूं हरजी भेजिया, तमको तेड़ंदा।
पांव पसार्या परम गुरु, माटी काढंदा॥
गोडै ऊपर गोमंदै, एक पत्तर घड़ंदा।
चावळ ले हर चाढिया, तळ आग जळंदा॥
भात परूसै परम गुरु, तीनूं जीमंदा।
सतजुग पोरो थरपियो, जुग जाय जपंदा॥
मैं बलिहारी कायमा, थारा छाऊं छंदा।
कर जोड़ै ‘कूंपो’ भणै, जुग थांरां बंदा॥