माथै ऊपर–
च्यार दिनां री जिन्दगाणी रौ भार लादियां
अणजाण मारग मांय
रात’र
भटकतै
मसती रै आंगण मांय
इठी-उठी–
रमतै-मुळकतै नै देख’र
दे दी गैले री संज्ञा।
पण–
विचारां रै ऊंडै चिन्तण सूं
होळै-हाळै
पसरती बेल
फैलती सौरम, उड़तो पराग
अर–
मारग रै फूलां नै देख’र
आंख्यां रा डोळा थर रैग्या।
पळ भर–
अणन्त मारग माथै बैठ–
देख’र पगां रा छाला चिन्ता में डूब ग्यो।
रेसम रै कीड़ै ज्यूं
विचारां मांय लपटीजग्यो।
झांक्यो तो–
खाली लादिया–
पोथी रा पानां।