अणमणों अणजाण अबोलो, क्यूं है खुद स्यूं आदमी।
ढांढ़ा ज्यूं जीवण जीणै नै, क्यूं लाचार है आदमी॥
नीं ठा सबस्यूं पैलां कुण हो, जिण भेद-भाव रो जाळ रच्यो।
मिनख-मिनख दीवारां घाली, आपस रो उबाळ रच्यो।
ताकतवर ले हाथां लाठी, हांकण लाग्यो आदमी।
ढांढ़ा ज्यूं जीवण जीणै नै, क्यूं लाचार है आदमी॥
कितरा-कितरा भूखा प्यासा, बिना दवा ईलाज मरै।
बिलखै आखर मंडता कागद, जद लजवन्त्यां बै लाज मरै॥
लूंठा रो रचियो अंधारो, कद तांई पी सी आदमी।
ढांढ़ा ज्यूं जीवण जीणै नै, क्यूं लाचार है आदमी॥
जीव-जगत में सबस्यूं मोटो, स्रिस्टी रो सरताज है।
सै’र गांव समन्दर पा’ड़ां, कण-कण इणरो राज है।
भूल आपरी महिमा उजळी, क्यूं कजळीजै आदमी।
ढांढ़ा ज्यूं जीवण जीणै नै, क्यूं लाचार है आदमी॥