म्हैं बचपन में आपरै दाजी रै
साथ-देखण जातो दसहरो
दाजी बताता कै अबै दौड़सी
बईयाल थोड़ी देर में अेक पाडो
आवतो दौड़तो बेतहाशा।
लोग हाका करता, नगाड़ा बाजता
अर तूती री गूंज-बातां करती
आसमान सूं।
पाडै रै लारै दौड़ता मिनख
हाथ में भाला तलवार
अर त्रिशूळ।
भाला अर त्रिशूल रै वार सूं
पाडो छटपटातो अर दौड़तो
तेज अर तेज।
पाडै नै कंई ठा आगै
उभो है उण रो काळ
तलवार लियोड़ो
दौड़तै पाडे री अेक ही
वार में काट देवतो
गर्दन।
लोग बाग चीखता
हाका अर बधायां रै
बीच
बईयाल मर गयो
बईयाल मर गयो
बालपणै री आ घटना
आज भी असर कियोड़ो
है हिरदै माथै
अर ओ सोच नै कांप
जाऊं कि आज भी चल
रैयो है वध बईयाल रो।
अन्तर
फगत इतरो आय
गयो कै- पैलां दौड़तो
पाडो बईयाल रै रूप में
पण आज दौड़ रैयो
है मिनख-बईयाल री जग्यां
दिखावै रा भाला अर ईर्ष्या रा
त्रिशूल-दौड़ा रैया है उणनै
उण तरफ-बेतहाशा जणां
तैयार है उणनै काटण नैं
भौतिकता री नंगी तलवार
‘बईयाल री तरै’।