वाघ सीह गज द्रेठि पडइ सतीय सयरि ते नवि अभिडइं
राति पडंति पंडव रडइं वलि वलि मूंछी भूमिं पडइ॥

राखसि धाई गाहिउं रानु आणी द्रूपदि लाघूं मानु
भीमसेन गलि मेल्ही माल कुणबि मिली परिणावी बाल॥

भोजनु आणइ मारगि वहइ करइ भगति सरसी दुक्ख सहइ
नवइ अवासु करी नइ रमइ पंचह पंडव सरसी भमइ॥

एक चक्रपुरि पंडव गया देवशर्मबंभण घरि रह्या
हीडइ चालइ बंभणवेसि जिम नोलखीइं तीणं देसि॥

राइ बोलावो बहू हिडंब ‘अम्हि वसीसइ वेस विडंबि
तुम्हि सिधावउ तायह राजि समरी आवे अम्हह काजि॥

करि रखवालुं थांपणि तणुं अजीउ फिरेबुं अम्हि वनि घणुं
नमी हिडंबा पाछी जाइ बापराजि धणियाणी थाइ॥

अन्न दिवसि बंभणु संकुटंब रल जिम विलवइ पाडइ वुबं
पूछइ भीम करी एकंतु ‘आविउ दूखु किसु अचिंतु॥

‘बडुया सांभलि’ बांभणु भणइ ‘ए विवहारू नयरि अम्ह तणी
विद्यासिद्धी राखसु हूउ बक नामि छइ जम नउ दूउ॥

विद्या जोवा तीणं पलासि पहिलु सिला रची आकासि
राजा भीडी अवग्रहु लीउ ‘पइदिणि नरू एकुकउ दीउ॥

चीठी काढइ नितु कूंयारि आवइ वारउ जण विवहारि
आजु अम्हारइ आविउ दूउ आज न छूटउं हुं अणमूउ॥

केवलि वयणु जु कूडइ थाइ जउ नवि अव्या पंडवराय’
पूछीउ भीमि कथा प्रबंधु वणि जाई बग राखसु रूद्धु॥

                 ॥ वस्तु ॥

बगु विणासी वगु विणासी भीम आवेइ
बद्धावइ जणु सयलु ‘जीवदानु तइ देव दिद्धउ
केवलिवयणु जु सच्चु किउ त्रिहु भुयणि जसवाउ लिद्धउ’
पंचइ पंडवडा वसइं तींछे बंभणवेसि
वात गइ जण जण मिली दुरयोधन नइ देसि॥

राति माहे राति माहे हुई प्रच्छन्न
तउ जाइ द्वैतवणि वसइ वासि उड़वा करी नइ
पुरुष प्रियंवदु पाठविउ विदुरि वात बक नी सुणी नइ
पय पणमी सो वीनवइ दुरयोधनु तु मंत्रु
‘तुम्ह पासि ए आविसिइं करणु दुरयोधन शत्र॥

ईम निसुणीय ईम निसुणीय भणइ पंचालि
‘वणि रुलतां अम्ह रहइं अजीय शत्र सिउं सिउ करेसिइं
राजिसिद्धि अम्हह तणी लइय जेण हिव सिउं हरेसिइं
पंचाली मनि परिभवी बोलइ मेल्ही लाज
पांचइजण कंइ हुसिइं तुम्हि किसाइ काज॥

माइ हूई माइ हूई काइं नवि वंझि
अह जाया नवि मूआ तुम्हे राजु कांई दैवि दिद्धउ
पुत्र वंत नारी अछइ तह माहि तुम्हि अजसु लिद्धउ
केसि धरीनइ ताणीउं दु:सासणि दुरचारि
बालप्पणि हुं नवि मुई काइं तुम्ह नारि’॥

रोसु नामीउ रोसु नामीउ भीमि अनु पत्थि
राउ भणइ ‘तां खमउ मूझ वयणु जां अवधि पुज्जई
पंचाली रोसवसिं अवसि अंति अम्ह काजु सिज्झई
सच्च वयणु मनि परिहरउ साचउं जिणधर्ममूलु
सत्यवयणि रूडु पामीइ भवसागर परकूलु’॥

दुअवयणिं दूअवयणि राउ जूठिल्लु
गिरि गंधमायण गिया इंदकीलु तसे सिहरु दिट्ठऊ
मुकलावी अरजुनु चडई नभीउ तित्यु तसु सिहरि बइट्ठऊ
विद्या सवि सिद्धिं गई जां पेखइ वणराइ
आहेडी अरोडीउ तां एकु सूअरु धाइ॥

स्रोत
  • पोथी : आदिकाल की प्रमाणिक रचनाएं ,
  • सिरजक : शालिभद्र सूरि ,
  • संपादक : गणपति चंद्र गुप्त ,
  • प्रकाशक : नेशनल पब्लिकेशन हाउस, नई दिल्ली ,
  • संस्करण : प्रथम
जुड़्योड़ा विसै