मैं गाऊंगा तो मुरझाया फूल खिलैगा फेरूं
बिछड़्या हुया समय रा मार्या, गीत मिलैगा फेरूं।
पीड़ा है व्याकुल आख्यां में
पाणी मत ना आवण द्यो,
गूंगै होठां नै फेरूं सैं
हंस कर कै गावण द्यो,
आख्यां भलां पुराणी हो पण
सपना नूंवा होवै है
संकळपां रा पहरी हरदम
बीज नूंवा बोवै है,
अंधारो कम होगो निश्चित, अै काळी राहां सैं
थासैं ताप ग्रहण करकै यै दिया जळैगा फेरूं।
लोगां रा संताप भर्या मन
कद सै दुखी खड़्या है,
आधा सैं जियादा जीवन में
खुद सैं खुद ही लड़्या है।
कुण सी गळियां जा कर सोई
आंधी नै बुलावो
अेक नूंवो तुफान उठावो
चैहरा नै समझावो,
जद ऋतुआं बादळ सैं मिलणै, उणरै घर जावैगी
आंसू रै बागां में बैं दिन, फूल खिलैगा फेरूं।